آفرینش زن از هنگامي که خداوند مشغول خلق کردن زن بود، شش روز مي گذشت. فرشته اي ظاهر شد و عرض کرد:چرا اين همه وقت صرف اين يکي مي فرماييد ؟ خداوند پاسخ داد:دستور کار او را ديده اي ؟ او بايد کاملا" قابل شستشو باشد، اما پلاستيکي نباشد. بايد دويست قطعه متحرک داشته باشد، که همگي قابل جايگزيني باشند. بايد بتواند با خوردن قهوه تلخ بدون شکر و غذاي شب مانده کار کند. بايد دامني داشته باشد که همزمان دو بچه را بزرگ کند
: بوسه اي داشته باشد که بتواند همه دردها را، از زانوي خراشيده گرفته تا قلب شکسته، درمان کند. و شش جفت دست داشته باشد. فرشته از شنيدن اين همه مبهوت شد. گفت:شش جفت دست ؟ امکان ندارد ؟ خداوند پاسخ داد:فقط دست ها نيستند. مادرها بايد سه جفت چشم هم داشته باشند. -اين ترتيب، اين مي شود يک الگوي متعارف براي آنها.
خداوند سري تکان داد و فرمود:بله. يک جفت براي وقتي که از بچه هايش مي پرسد که چه کار مي کنيد، از پشت در بسته هم بتواند ببيندشان. يک جفت بايد پشت سرش داشته باشد که آنچه را لازم است بفهمد !! و جفت سوم همين جا روي صورتش است که وقتي به بچه خطاکارش نگاه کند، بتواند بدون کلام به او بگويد او را مي فهمد و دوستش دارد.
فرشته سعي کرد جلوي خدا را بگيرد. اين همه کار براي يک روز خيلي زياد است. باشد فردا تمامش بفرماييد . خداوند فرمود:نمي شود !! چيزي نمانده تا کار خلق اين مخلوقي را که اين همه به من نزديک است، تمام کنم. از اين پس مي تواند هنگام بيماري، خودش را درمان کند، يک خانواده را با يک قرص نان سير کند و يک بچه پنج سال را وادار کند دوش بگيرد.
وقتي که خوشه هاي زرد دلم در حرارت عشق به دست باد ميرقصد، چشمم به سحرگاه جاده هاست تا بيايي و به داس محبت مرا درو کني به شقايق سوگند که تو برخواهي گشت من به اين معجزه ايمان دارم ... باغبان دلشاد کنج ايوان زمزمه کنان مي گويد: " منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... " ديرگاهيست که من روزنه را يافته ام به اميد رويش لحظه سبز ديدار بذر بودنت را در دلم کاشته ام ...
قشنگ ترين آدم دنيا :دکتر محمود احمدي نژاد 3 - پيرترين آدم دنيا : علي دايي 4 - جواد ترين آدم دنيا :بنيامين 5 - با استعداد ترين بازيگر سينماي دنيا : محمدرضا گلزار 6 - بد بخت ترين آدم دنيا : دوست پسر 7 - ورزشکار ترين آدم دنيا (البته در رشته چتر بازي ): دوست دختر 8 - باحال ترين آدم دنيا : من 9 - ضايع ترين آدم دنيا : شک نکن که خودتي
وقتي که خوشه هاي زرد دلم در حرارت عشق به دست باد ميرقصد، چشمم به سحرگاه جاده هاست تا بيايي و به داس محبت مرا درو کني به شقايق سوگند که تو برخواهي گشت من به اين معجزه ايمان دارم ... باغبان دلشاد کنج ايوان زمزمه کنان مي گويد: " منتظر بايد بود تا زمستان برود، غنچه ها گل بکنند ... " ديرگاهيست که من روزنه را يافته ام به اميد رويش لحظه سبز ديدار بذر بودنت را در دلم کاشته ام ... 
.. همه ميخوان كانكت بشن ، اما چگونه ؟ .......
.... گلي تو دنيا ، لگين نميشه ، دنيا رو سرچش بكني ، پيدا نميشه ........
حالا واي واي ، واي واي واي 
